Zachtheid
Het nieuwe jaar is hier. De natuur ontwaakt langzaam uit haar winterslaap. De dagen worden langer, het licht keert terug. Kijk: de eerste knoppen aan de takken, de eerste sneeuwklokjes in het gras. Nieuw, kwetsbaar leven, dat groeit vanuit wat dor en donker lijkt.
In de wintermaanden komt alles in de natuur tot rust. Een uitnodiging ook voor ons, als mensen, om te vertragen. Om dichter bij onszelf te komen, los te laten wat niet langer dient en te verwelkomen wat sluimert om tot bloei te komen.
De afgelopen maanden waren niet gemakkelijk voor mij. December bracht de herinnering terug aan de Covidinfectie die ik drie jaar geleden in die maand opliep, en waarvan ik tot op heden niet ben hersteld. Ik voelde boosheid, frustratie, verdriet. Rouw om het leven dat ik mis, om een lichaam dat zoveel niet meer kan.
Terwijl ik vasthoud aan het vertrouwen in herstel, leer ik iedere dag hoe belangrijk het is om mezelf met zorg, liefde en tederheid te omarmen.
En dit bracht me bij mijn woord voor 2026: zachtheid.
We leven in een wereld waarin we worden gewaardeerd om hoe hard we werken, hoeveel we verdienen, welke successen we behalen, hoeveel likes en volgers we vergaren en hoe moeiteloos we alle ballen in de lucht lijken te houden.
Zachtheid creëert een ruimte die zegt: je bent genoeg. Precies zoals je bent. Het is oké om te rusten. Het is oké om los te laten wat niet bij je past, of wat vandaag niet lukt.
Waardevol zijn kan ook betekenen dat je stilstaat. Dat je contact maakt met jezelf: met je pijn, je verdriet, je zorgen, en deze ervaart zoals ze zijn. Zonder oordeel. Zonder oplossing. Soms betekent van waarde zijn dat je plannen afzegt, nee zegt zonder verantwoording, de dag doorkomt op jouw manier, vasthoudend aan alles wat je op dat moment wél hebt.
In een wereld die vaak hard, gewelddadig en kil aanvoelt – gericht op verdeeldheid en gedreven door snelheid, productiviteit en de zucht naar meer – voelt zachtheid als een rebelse staat van zijn. Een stille, opstandige manier om bij te dragen aan een werkelijkheid waarin zachte krachten worden gezien en omarmd. Waarin we onszelf en elkaar ontmoeten in kracht én kwetsbaarheid, in heelheid én gebrokenheid.
Ik kijk opnieuw naar de prille knoppen aan de takken. Klein en teer, maar met een stille, onstuitbare kracht keren ze zich naar het licht. Zo kan zachtheid ruimte maken voor herstel, menselijkheid en toekomst.
Rosalie Kuyvenhoven