Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de een of andere manier betrokken is bij de Nederlandse Kerk. Deze keer is Folkert Veenstra geïnterviewd.
Waar kom je vandaan en hoe ben je in het Verenigd Koninkrijk terecht gekomen?
Ik ben geboren in Hardegarijp en opgegroeid in St. Jacobiparochie, beide plaatsen liggen in Friesland. Op mijn 18e verhuisde ik naar Drachten, precies tussen Leeuwarden en Groningen in. Ik studeerde wiskundige informatica aan de Hogeschool in Leeuwarden en na mijn propedeuse ben ik doorgestroomd naar een studie Rechten in Groningen. Ik heb van jongsaf aan moeten leven met een spierziekte die lang niet gediagnosticeerd bleef. Hierdoor heb ik mijn studie niet kunnen afronden. Toen ik in 2008 op zoek ging naar werk, lukte het mij niet om in Nederland een plek te vinden waar ik wonen en werk kon combineren. Ik besloot naar Londen te gaan, waar ik direct werk vond. Eerst verbleef ik een tijdje in jeugdherbergen tot ik een vaste aanstelling kreeg in Schotland. Ik werkte in de technische ondersteuning voor printers en kopieerapparaten. Toen eind 2010 mijn spierziekte verergerde was ik niet langer in staat te werken. Via vrienden vond ik een aangepaste woning in Welshpool in Wales. Dat was nodig, want inmiddels was ik een rolstoelgebruiker. Ik wilde daar niet alleen maar afhankelijk zijn van een uitkering en mij graag nuttig maken. Ik werd politiek actief bij de Liberal Democrats en was vijf jaar lang als local councillor actief in Welshpool. Na een aantal verpleeghuizen in Wales en Sandbach (bij Chester), omdat zelfstandig wonen niet meer ging, ben ik nu weer terug in Londen.
In Covid-tijd kwamen wij met elkaar in contact, omdat je, toen nog vanuit Wales aanhaakte bij de Tea-Zoom gesprekken. Hoe kijk je naar de Nederlandse Kerk en de rol die zij vervult?
Mijn contact met de kerk begon al eerder. Ik had al weleens contact gehad met Joost Rὅselaers en de kosters. Ik bezocht een aantal keer mooie events bij het Dutch Centre. Het is jammer dat de toegankelijkheid van de kerk, zeker nu ik afhankelijk ben van een elektrische rolstoel, niet beter is. Dan zou ik meer activiteiten en evenementen kunnen meemaken. Anderhalf jaar geleden was er op Stichtingszondag een lunch buiten op het terras. Dat was erg mooi. Dat samen eten op het terras maakte het voor mij mogelijk mee te doen. Ik ben blij met de progressieve insteek van de kerk. De wijze van denken in de Nederlandse Kerk past bij mij.
Jij zet je, vanuit je eigen ervaring en uitdagingen in voor minder validen en bent ook politiek betrokken bij de Liberal Democrats? Kun je daar iets meer over vertellen en wat neem je vanuit je achtergrond als Nederlander in het VK mee in jouw werk en die inzet?
Ik zet me momenteel in als bestuurslid bij ‘Living Streets’ een landelijke belangenvereniging voor voetgangers. We proberen op allerlei plekken mee te denken over hoe de infrastructuur beter kan worden ingericht voor voetgangers en hoe mensen jong en oud gestimuleerd kunnen worden zich vaker wandelend te verplaatsen. Ook hier speelt toegankelijkheid van voetpaden natuurlijk een rol. Bij de Liberal Democrats was ik raadslid in Welshpool. Hier in Londen vervul ik geen functie meer, maar ben ik als betrokken lid regelmatig bij activiteiten te vinden. Een paar keer per maand erop uitgaan is voor mij belangrijk. Het is goed voor je brein. Juist omdat ik niet kan werken is het belangrijk om bezig te blijven en mezelf uit te dagen. Bovendien is het fijn om zo ook bij te dragen. Ik breng een specifieke expertise in en als Nederlander heb ik soms een wat meer pragmatische blik op allerlei zaken. Wij Nederlanders durven te zeggen waar het op staat. Dat wordt uiteindelijk vaak wel gewaardeerd.
Het thema van dit nummer van Kerknieuws is ‘Wek mijn zachtheid weer’. Wie en welke plekken wens jij zachtheid toe? En hoe zou een gemeenschap als de onze daar een rol in kunnen spelen?
Ik kijk dan al snel naar de politiek. De hernieuwde opkomst van het nationalisme, brengt een hardheid met zich mee. We zouden zachter moeten zijn voor elkaar. Ik zou willen dat mensen in deze tijd van polarisatie weer meer in saamhorigheid doen en denken. Respect is daarbij een belangrijk woord. Ik zou willen dat mensen weer meer met respect met elkaar omgaan. Dat hebben we nodig in een wereld waarin mensen als Donald Trump het voor het zeggen lijken te hebben. Ik hoop dat het in Nederland na de laatste verkiezingen weer iets meer de goede kant op gaat. In Engeland heeft dat vermoedelijk nog wat meer tijd nodig vrees ik met Reform UK zo groot in de peilingen.
Folkert Veenstra werd geïnterviewd door Bertjan van de Lagemaat