Wek mijn zachtheid weer
Dag 35 maandag 30 maart
Eindelijk een mens…
Gisteren vierden we Palmpasen in de kerk. We zongen daarbij het lied ‘Zwaai, zwaai, zwaai met jonge groene takken’ uit het oratorium ‘Als de graankorrel sterft’ van Marijke de Bruijne. Bij het gedeelte over Palmpasen hoort daarbij deze tekst gesproken door een stem uit het volk aan de kant van de weg met een palmtak in de hand:
Eindelijk een mens die over dingen spreekt
uit ons bestaan van alledag,
een mens die ons begrijpt.
Eindelijk een mens die ons uit de sleur
van eten, werken, slapen haalt,
het leven weer een feest.
Eindelijk een mens die ons vreugde toont
van dromen, dansen en elkaar,
wat ons gelukkig maakt.
Eindelijk een mens die ons van binnen raakt,
die over werelden verhaalt,
zo onbegrepen mooi!
Eindelijk een mens die spreek over zachte krachten.
Licht dat terugkomt
Hoop die niet sterven wil
Vrede die bij ons blijft.
Bijdrage van Bertjan van de Lagemaat