Wek mijn zachtheid weer
Dag 18 dinsdag 10 maart
De moerbeitoppen ruisten
Omdat niet iedereen zachtheid uitstraalt of ermee geboren is, kan wel de vraag gesteld worden hoe word je zo? Dit prachtige gedicht dat mij altijd heeft aangesproken, spreekt van de zachtheid van God waardoor de verteller zacht heeft geslapen. Met andere woorden: wij kunnen dit niet alleen.
De moerbeitoppen ruisten;
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij;
Sprak tot mij in de stille,
De stille nacht;
Gedachten, die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.
Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin;
‘k Voelde in zijn vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in.
De morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij.
Nicolaas Beets (1814-1903)
Bijdrage van Meta Wells Thorpe